Η κρητική διάλεκτος χαρακτηρηστική ενός νησιού που οι κάτοικοί της έμαθαν να είναι περήφανοι, λεοντόκαρδοι και αισιόδοξοι αποτυπώνεται γλαφυρά, μέσα από τους διαλόγους των επίσης επαναστατών Κορσικανών που δε σηκώνουν μύγα στο τυρί...εε, συγνώμη στο σπαθί τους. Η απόδοση έγινε από τον καθηγητή φιλόλογο Μιχάλη Πατεράκη και επιμελήθηκε ο καθηγητής γλωσσολογίας Χριστόφορος Χαραλαμπάκης.

Σχετικά με την ιστορία:

Είναι η ώρα της πιο σημαντικής γαλατικής επετείου, της μάχης της Ζεργκόβια και ενώ οι Ρωμαίοι ετοιμάζονται να την κοπανήσουν για να μην πέσει η ετήσια δόση φάπας, για κακή τους τύχη οι Γαλάτες μπαίνουν, και ενώ εύχονται «Χαιράμενα χρονιάσματα» ανακαλύπτουν έναν "αχουμάλωτο"΄ έναν Κορσικανό που δεν εννοεί να ξεκουμπιστεί γιατί «τώρα είναι σε μεσημεριανό χουζούρι». Οταν, τέλος πάντων, τελειώνει αυτό το χουζούρι αποφασίζουν να πάνε όλοι μαζί στην Κορσική όπου οι ρωμαϊκές φρουρές παρουσιάζουν ένα αντίστοιχο χάλι μ'αυτές που είναι γύρω από το γαλατικό χωριό, αφού κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τέτοιους θεόμουρλους. Α, να μην το ξεχάσουμε, το κορσικανό τυρί να το προσέχετε! Στο κορσικανό χωριό οι βορειότεροι Γαλάτες αδυνατούν να κατανοήσουν κάποια βαθειά πολιτισμικά θέματα που χρωματίζουν έντονα τους νοτιότερους Κορσικανούς, όπως η μνήμη του «γιάντα ειναι τσακωμένοι» έχει χαθεί και «κιαείς δεν ανεστοράται μπλιό», καθώς και ότι ενός κορσικανού «δεν τ'αρέσει να ροζονάρουνε τσ'αμπλάς του». Τέτοιοι λοιπόν άγριοι λαοί θα κάνουν τη ζωή των ρωμαίων και πάλι δύσκολη, καθώς «Αλέστα! Αλέστα! Κορσικιανοί! Μπουλούκια Κορσικιανοί συνάσσονται ομπρός στην πόλη» και τη συνέχεια της κλωτσοφαπομπουνικής δίαιτας που συστήνουν οι 29 καλύτεροι γιατροί ρωμαϊκών λεγεώνων προσφέρεται αφειδώς απο Γαλάτες και Κορσικανούς. Αλλά άλλο ο πόλεμος και άλλο οι οικογενειακές υποθέσεις στους Κορσικανούς αφού «ο πόλεμος με τσι Ρωμαίους δεν είναι πράμα. Το να μπαριστήσεις δυο σόγια είναι ο ζόρες»! Οι γαλάτες φίλοι μας, αφήνουν τον παράξενο και δυσνόητο αυτόν κόσμο χαρούμενοι, γιατί άφησαν πίσω τους κάποια «πολύ ενδιαφέροντα ρωμαϊκά χαλάσματα»!


Αστερίκος στα ποντιακά "Το Ζιζάνιον"

Η ποντιακή διάλεκτος αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία της καταγωγής του Ποντιακού Ελληνισμού και τη φυλετική συνέχεια απο τους πρώτους αποίκους μέχρι σήμερα. Η Ποντιακή είναι μιά διάλεκτος της ελληνικής γλώσσας που ξεκινά από τα χρόνια του αποικισμού των Ελλώνων της Ιωνίας και την εγκατάστασή τους στο Πόντο. Η απόδοση στα Ποντιακά έγινε απο τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Φιλολογίας Ιωαννίνων, Γ. Σαββαντίδη.

Σχετικά με την ιστορία

Διακαής πόθος των Ρωμαίων είναι η αιχμαλωσία του γαλατικού χωριού και επειδή ο ευθύς τρόπος είναι χαμένος μιας και δια παντός και ταυτόχρονα :«...Πρέπ΄ να δίγ΄ατς έναν μάθεμαν και για τ΄ατό πρέπ΄να χάνω α σον κόσμον ατό καταραμένον το γαλατικόν χωρίον...» πρέπει να βρεθούν άλλα μέσα για το στόχο και αυτή τη φορά επιλέγεται "Το Ζιζάνιον". Εκπρόσωπος του νέου όπλου, ο Φούλιους Ζιζάνιους που πίσω του αφήνει μόνο μπόρες, ανακατωσούρες και καυγάδες. Η γαλατική ψυχή όμως, αγνή σαν το λευκό περιστέρι, άδολη σαν νεογέννητο αρνάκι και «...Βάρβαροι! και ενωμέν άμον άγρα μουχτερά» όπως λέει και ο εκατόνταρχος Αεροβάτους, πέφτει στην παγίδα της πράσινης υποψίας και κιτρινόμαυρης διχόνοιας σαν τα μωρά που τσακώνονται για το σοκολατάκι! Και το βράδυ στο γλέντι για τα γενέθλια του αρχηγού τους: «ο τραγωδάνον έρτάτον πως σο τραπέζ΄ευρίεται μοναχός ατ... Θ΄εθάρνες έρθεν το τέλοσ τη χωρί!». Η κατάσταση χειροτερεύει, ο Ζιζάνιους σπέρνει ψεύτικες ειδήσεις: «Θα ευτάμ΄ ατς εθαρρούν ντο έχουμε το μαγικόν το ζωμίν και εγώ τάζω σας πως αγρήγορα οι Γαλάτες θα χωρίουνταν και θα χάνταν». Η διάλυση είναι πλέον γεγονός κάτι που αφήνει τον αρχηγό να μονολογεί: «Κι ξέρω, παιδία, γιαμ εποίκαμε κανέναν παλαλοσύνεν...». Οι γαλάτες όμως μπορεί να είναι απονήρευτοι και αγαθοβιόληδες όσο και ένα νήπιο, μαθαίνουν όμως γρήγορα από τα λάθη τους και η ιστορική "Μάχη του χωρίου" ξανάδωσε φόρμα στους γαλάτες και πνοή στο ηθικό και στους Ρωμαίους πολλά καρούμπαλα. Α...διχόνοια είπατε; Μα ήταν μιά τρέλλα περαστική, γιατί όπως λέει και ο Οβελίξ: «Είναι παλαλοί ατοίν οι ανθρώπ΄»...

Αστερίκιος εν Ολυμπία 

Απροσδόκητο εγχείρημα η μετάφραση του Αστερίξ στα αρχαία Ελληνικά, αλλά θελκτικό! Οχι,όχι - μην περιοριστείτε, όταν διαβάζετε, στο να φρεσκάρετε και να επαληθεύσετε τις γνώσεις που αποκομίσατε μελετώντας κάποτε Ξενοφώντα και Πλάτωνα. Τα Αρχαία είναι φυσικά σωστά - και αν βρείτε κάποιο λάθος να μας ενημερώσετε. Οι ήρωές μας μιλούν την αττική διάλεκτο της κλασσικής εποχής, πλουτισμένη με κάποιες ομηρικές αναμνήσεις και ελάχιστες λέξεις "νεότερες" - γιατί όχι όταν πρόκειται για τους Ολυμπιακούς του 52 πΧ; Ωστόσο το σημαντικό, και ιδιαίτερα διασκεδαστικό, είναι ότι η σεβάσμια γλώσσα του Αισχύλου και του Αριστοτέλη χρησιμοποιείται σε καθημερινές κουβέντες, λογοπαίγνια, καυχησιές, μικροκαυγάδες και πειράγματα. Παιχνίδι ανάρμοστο με την αρχαία κληρονομιά; Οχι βέβαια! Το ίδιο συμβαίνει και με τις κωμωδίες του Αριστοφάνη, που περισσότερο απο κάθε άλλο συγγραφέα πλησιάζει τη ζωντανή γλώσσα της αρχαίας αγοράς. 'Η μήπως νομίζετε ότι οι Αρχαίοι, άλλο δεν έκαναν, παρά να διερευνούν ολημερίς τα θεμέλια της πολιτικής και της φιλοσοφίας; Η απόδοση στα αρχαία ελληνικά έγινε απο τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Κλασσικής Φιλολογίας, Φάνη Κακριδή.

Σχετικά με την ιστορία

Οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι θέμα τιμής ακόμα και για τους Ρωμαίους οι οποίοι πιστεύουν ότι: «Εάν Ολυμπίασι νικών τω κοτίνου στεφάνω στεφανωθείς, σχολήν επί παιγνίοις έξομεν και επί μέγα προαχθησόμεθα, πάντες». Αλλά και για τους Γαλάτες που μόλις μυριστούν την πιθανότητα ξεφτίλας των Ρωμαίων τρέχουν και όποιος προλάβει. Σύμφωνα δε, κατά τη γνώμη τους, «βοηθούντος του μαγικού φίλτρου ακαταβλήτους ημάς αυτούς παρέξομεν και τον κότινον αναιρησόμεθα. Εις οιωνός άριστος΄ βεβαία η νίκη». Το εμπόδιο όμως είναι ότι μόνο Ρωμαίοι και Ελληνες παίρνουν μέρος στους αγώνες κάτι που κάνει τον Αστερίξ να ανακράξει μιαν και μοναδικήν στιγμήν της γαλατικής ιστορίας: «...Ρωμαίοι εσμέν!». Πάντως μην περιμένετε από τους Γαλάτες φίλους μας να καταπιαστούν σοβαρά με το θέμα γιατί το αγαπημένο τους ελληνικό αντικείμενο φάνηκε να είναι η ταβέρνα όπου «εσχάτης τησδ' εν Αθήναις νυκτός άγωμεν εις κιθαρωδείον...». Αναμενόμενη αναστάτωση προκάλεσαν και στην Ολυμπία όπου οι Ελληνες διαμαρτυρήθησαν ότι "κοιλιοδαίμονας τινάς και κραιπαλώντας αθλητάς εν τω σταδίω θεασόμεθα». Παρ' όλα αυτά, η Ολυμπιακή Επιτροπή, δεν επέτρεψε τα κόλπα του μαγικού φίλτρου, κάνοντας τους Γαλάτες να μας αφήσουν άφωνους αφού εκτός απο το να ρίχνουν φάπες έχουν και μυαλό πολύ. Θα αναρρωτηθείτε βέβαια μόνο με το μυαλό γίνεται κανείς Ολυμπιονίκης; Και βέβαια! Αλλωστε «...και νικητήν αποφαίνει τον Αστερίκιον» θα αποφασίσει η Ολυμπιακή επιτροπή. Τώρα τι το έκαναν το στεφάνι οι ένδοξοι αγωνιστές αυτό είναι μια άλλη ιστορία!...

Μαμούθ Comix 1998