»»»  'Oλγα Σελλά

'Ενας μικροκαμωμένος, ήρεμος άνθρωπος είναι ο Μανουέλ Καστίγιο Ντιντιέ, ο μεταφραστής και καθηγητής Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο της Χιλής. Ισως γιατί όσοι ασχολούνται με μεγάλα έργα δεν χρειάζεται να το δηλώνουν μεγαλόφωνα. Και ο Μανουέλ Καστίγιο Ντιντιέ έχει φέρει εις πέρας ένα μεγάλο έργο, εκεί στη μακρινή πατρίδα του. Εχει την ευθύνη εδώ και αρκετά χρόνια του Κέντρου Αρχαίων, Βυζαντινών και Νέων Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Χιλής. Και εκτός από τους φοιτητές στους οποίους διδάσκει την ελληνική γλώσσα, έχει μεταφράσει μέχρι σήμερα πολλά από τα σημαντικότερα κείμενα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Συναντήσαμε τον Μανουέλ Καστίγιο Ντιντιέ στη Γρανάδα. Μας μίλησε για το Κέντρο, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ, για τις προσπάθειες που καταβάλλει σήμερα.

«Ο δάσκαλός μου, καθηγητής Φώτιος Μαλέρος-Κασιμάτης, ίδρυσε, το 1968, το Κέντρο Αρχαίων, Βυζαντινών και Νέων Ελληνικών. Τα πρώτα βήματα του Κέντρου διακόπηκαν βίαια στη διάρκεια της δικτατορίας, όταν έφυγαν όλοι οι Χιλιανοί καθηγητές εκτός από τους καθηγητές Κασιμάτη και Ζορμπά, που είχαν ελληνική υπηκοότητα». Ο ίδιος ο Μ. Ντιντιέ έζησε εξόριστος στη Βενεζουέλα -που αγάπησε σαν δεύτερη πατρίδα του- δεκατρία χρόνια, από το 1976 ώς το 1989. «Το τελευταίο πράγμα που θα ονειρευόμουν ήταν να εγκαταλείψω την πατρίδα μου. Ομως αναγκάστηκα, αφού οι συνθήκες ήταν πολύ σκληρές», λέει σήμερα. Στη Βενεζουέλα, και χάρη στη βοήθεια των εκεί Ελλήνων, συνέχισε τις εκδόσεις ελληνικών έργων. Βεβαίως, στα χρόνια αυτά έχασε την έδρα του, «αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Το χειρότερο ήταν ότι καταργήθηκαν τα μαθήματα του Κέντρου".

Σήμερα διδάσκονται στο Κέντρο μαθήματα αρχαίας, βυζαντινής και νέας ελληνικής, σε περίπου 70 Χιλιανούς φοιτητές. Μεγάλο μέρος όμως από τις δραστηριότητες του Κέντρου καταλαμβάνουν οι εκδόσεις έργων της βυζαντινής και της νέας ελληνικής γραμματείας. Πολλές από αυτές φέρουν την υπογραφή του Μανουέλ Καστίγιο Ντιντιέ, ο οποίος με μεγάλη σεμνότητα και έπειτα από επίμονες ερωτήσεις μίλησε για τις δικές του μεταφράσεις. Καζαντζάκης, Καβάφης (άπαντα), Κάλβος (άπαντα), μεγάλο μέρος του έργου του Σεφέρη και του Ελύτη, δύο ανθολογίες του Γιάννη Ρίτσου, από ποίηση. Στην πεζογραφία έχει δώσει στα ισπανικά έργα του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, την τριλογία του Τσίρκα «Ακυβέρνητες πολιτείες» (το οποίο τυπώθηκε σε 15 χιλ. αντίτυπα και είναι εξαντλημένο) και έχει συμμετάσχει στη μετάφραση δύο ανθολογιών νεοελληνικού διηγήματος. «Μετέφρασα Παπαδιαμάντη, σ' αυτή την ανθολογία, και ήταν μεγάλη τιμή για μένα», λέει. Ποια είναι η οικονομική ενίσχυση του Κέντρου; «Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας στέλνει 10 χιλ. δολάρια για τις εκδόσεις μας. Χωρίς αυτή τη βοήθεια, όλα τα χειρόγραφα θα ήταν στα συρτάρια. Τελευταία στέλνει κάποια ποσά και το υπουργείο Πολιτισμού, αλλά δεν είναι σταθερά», προσθέτει.

Εκεί, στη μακρινή Χιλή, το Κέντρο συμμετείχε στο έτος Σεφέρη με πολλές εκδηλώσεις και τέσσερις εκδόσεις. Και συνεχίζει τη διδασκαλία, τη μετάφραση, τη συγγραφή για τη νεοελληνική λογοτεχνία.

[από την εφημερίδα "καθημερινή"]